ตอนนี้ขอย้ายบ้านไปอยู่ที่ www.canonfics.com นะครับ
เป็นเว็บไซท์ของผม เหมาะสมหรับคนที่ชอบเขียนฟิคยื่งนะ
ก็ยากจะชวนทุกคนมาดูด้วย แวะมาซักนิดก็ยังดี=w=
คลิ๊กที่รูปเลยครับ
edit @ 2007/01/14 21:16:37
2007/Jan/14
edit @ 2007/01/14 21:16:37
2006/Sep/16
"ลูกกอร์ฟตกน้ำ2ลูกนี่คะ อีกลูกมาจากไหน"
"เกิดอะไรขึ้น ต้องมีใครซักคนไม่หวังดีแน่ ใคร?" คานคิดในใจ
"5555+ ชั้นเองล่ะคาน็อน" เสียงหัวเราะของชายนิรนามดังออกมาจากด้านหลัง
"นั่น!!..ราเฟิล" เวลล์ร้องแบบตะลึง
"คำถามไม่น่าสนใจ น่าจะถามว่าทำไมชั้นต้องทำอย่างมากกว่า"
"และคำตอบก็คือ ชั้นจะมาฆ่านายไง คาน็อน"
"อะไรกัน นายคิดอย่างงั้นได้ยังไง"
"นี่คาน แววตาเขาไม่เหมือนเดิมนะคะ ดูเหมือนถูกอะไรครอบงำอยู่"
"เอ๋...มีคนคิดร้ายกับคานด้วยหรือเนี่ย อ่า.บริดจ์มาพอดีเลย"
"ฮึ่ม..มีคนมากวนการเล่นเกมส์อีกคนหรือเนี่ย รีบกำจัดไปดีกว่า"
"ห่ะๆ สนุกล่ะสิ นายมาเล่นกับเราดีกว่า เราจะทำให้นายดีเอง"
"เอาล่ะบริดจ์ พร้อมลุยนะ"
"พร้อมเสมอเลยเพื่อน เตรียมตัว"
"ไม้พิเศษของเราเอาเป็นอาวุธได้ แต่ยังดีกว่า มีดสั้นด่วน!!"
จากนั้นรีรีสกับบริดจ์ก็คว้ามีดสั้นยาว1ฟุตออกมา ตั้งท่าเตรียมสู้กับราฟ
"บุกก......!!!"
"จุ๊ๆๆ เด็กน้อย อย่าเสี่ยงดีกว่าน่า ถ้าเล่นกับชั้นไม่มีการออมนะเฟ้ย"
รีรีสกับบริดจ์พุ่งเข้าไปหาราฟ พร้อมเงื้อมีดเพื่อฟัน
ราฟคว้าไม้กอร์ฟออกมาและเอากันคมมีดของทั้งสอง
"ยังอ่อนหัดอยู่น้าเด็กๆ"
ราฟดันทั้งสองออกไปไกล16เมตร และคว้าลงในกระเป๋า และเอาลูกกอร์ฟออกมา
"ดูซิว่าจะหลบได้มั้ย"
ราฟโยนลูกขึ้นไปในอากาศ แล้วสวิงไม้สีดำๆเหนือหัว2รอบเพื่อตีลูกออกไป
ลูกกอร์ฟพุ่งเข้าใส่ทั้ง2แต่ทั้งคู่ก็ตั้งตัวเอาด้ามมีดเข้ารับลูกได้อย่างหวุดหวิด
"หึหึ เก่งไม่เบานิเจ้าหนู"
"คาน็อน รีบไปในหมู่บ้าน ไปเรียกคนมาช่วยเร้ว" รีรีสเรียก
"ได้ครับ เวลล์รีบไปกันครับ"
เมื่อคานเข้าไปในหมู่บ้านบลูลากูน มีคนจำนวนมากมุงดูที่หน้าบ้านหลังหนึ่งและมีเสียงเหมือนคนกำลังต่อสู้กัน
"นั่นคาน็อนมาแล้ว..." ชายที่มุงด้วยตะโกน
"เหะ! คาน็อน..."
เสียงผู้หญิงอุทานขึ้นมา
มีเงาคนกระโดดข้ามออกมาจากวงไทยมุง(ปังย่ามุง)
"คาน็อน ชั้นรอนายมานานแล้ว มาสู้กัน" ผู้หญิงที่กระโดดออกมาท้าสู้คาน
"เฮ้...จัสมิน เธอเป็นอะไรของเธอ.."
สิ้นเสียงจัสมินก็กระโดดเขามาพร้อมหัวไม้กอร์ฟสีดำ
พัวะ!! หัวไม้SpikeHammerถูกเหวี่ยงขึ้นมาตัดหน้าจัสมิน
"คู่ต่อสู้ของเธอคือชั้นตะหาก" คูพูดออกมา
"ยังไม่เข็ดอีก เธอนี่อึดจัง"
"แหงอยู่แล้ว การต่อสู้ยังไม่จบลงง่ายๆ"
"คาน็อน... " นูริที่วิ่งมากับฮาน่าเรียกคาน
"คุณนูริ คุณฮาน่า เกิดอะไรขึ้นครับ"
"เมื่อกี้ ยัยหล่อนโดดลงมาจากดาดฟ้าที่พักของนาย แล้วก็เรียกหานายตลอดเลย" นูริตอบ
"จริงสิครับ รีบไปที่กองWMด่วนเลยครับ รีรีสกับบริดจ์ก็กำลังสู้อยู่ด้วย"
"ไม่ต้องแล้วมั้งจ๊ะ เพราะพวกเขามากันแล้ว" ฮาน่าชี้ไปทางที่GMกำลังมา
GMประมาณ10คน กำลังรีบวิ่งมาที่เกิดเหตุ
คาน็อนรีบวิ่งเข้าไปหา
"เดี๋ยวครับ ตอนนี้มีคนสู้กันอยู่ที่หลุม2บลูลากูนอยู่ด้วยครับ"
"จริงหรอคาน็อน งั้นแบ่งเป็น2กลุ่ม แยกกันตามจุดเกิดเหตุเลย"
GMแบ่ง2กลุ่ม อีกกลุ่มวิ่งไปทางหลุม2บลูลากูน
"หืม!?! GMงั้นหรอ ท่านคิดว่าไง..." จัสมินกระซิบกับใครบางคนโดยโทรจิต
"...ได้เลยท่าน"
"เอาล่ะพอก่อน คราวหน้าเจอกันใหม่ นายด้วยคาน็อน"
จากนั้นเธอก็กระโดดขึ้นไปบนหลังคาบ้านที่ทำมาจากฟาง แล้วกระโดดไปเรื่อยๆ
"เฮ้...ปิดล้อมไว้ทุกคน เราจะไม่ปล่อยมันไปแน่" หัวหน้าทีมGMสั่งลูกน้อง
"ไม่ทันแล้วครับ มันหนีไปได้..."
"ใครกันเนี่ย ไวจัง อืม...รู้จักคาน็อนด้วยหรอ" จากนั้นหัวหน้าทีมGMก็เรียกคาน็อนให้ไปหา
"คาน็อน คุณรู้จักเธอใช่มั้ย"
"ครับ เธอเป็นเพื่อนของผมครับ แต่ว่า..."
"หัวหน้าครับ เราเจอเด็ก2คนได้รับบาดเจ็บครับ"
GMกลุ่มที่2เดินเข้าหมู่บ้านและแบกรีรีสกับบริดจ์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเข้ามา
"แย่แล้ว รีบนำส่งโรงพยาบาลด่วน แล้วคาน็อนรีบตามผมมาที่กองWM ผมมีเรื่องต้องถามคุณ..."]
2006/Sep/05
หลังจากที่คาน็อน แข่งกับนูริที่สนามวิซวิซ 9หลุมแล้ว ฮาน่าก็สรุปคะแนนออกมา
"นี่นูริ..นายแพ้ขาดรอยเลยล่ะ"
"เฮ้อ! แพ้ๆๆ แพ้จนได้ ถ้าไม่โอบีล่ะก็..."
"แต่ว่าน้า พี่นูริก็ไม่ธรรมดา ฟลุคมากจนได้จนได้-6เลยนะเนี่ย" คูแย้งขึ้นมาทันที
"นั่นสิคู คานเค้ายังได้-17เลย ยังไม่ถึงครึ่งเลย" ฮาน่าเห็นด้วย
"ทุกคนครับ เลิกตอกย้ำกันได้แล้ว ถ้าตอกย้ำไปก็ไม่มีประโยชน์นิครับ"
"เห็นด้วยกันคาน!!!" นูริแทรกเข้ามาทันที
"พอๆ เอางี้นะต่อไปเราไปเล่นสนามบลูลากูนต่อนะ" ฮาน่าแสดงความคิดเห็น
"อืม...คงไม่ได้หรอกครับ เพราะผมมีคิวแข่งอีกเยอะครับ เจอกันที่ที่พักครับ"
"เออ..โชคดีนะ"
ตกเย็นมาหลังจากหมดคิวแข่งของคาน เขาก็ไปที่หน้าผาหินแห่งหนึ่ง
ลมเย็นๆพัดมากระทบหน้าและแสงอาทิตย์สีส้มแดงสาดส่องลงมาทำให้ดูน่าพักผ่อนมาก
เหงื่อไหลมากจนทำให้คานต้องถอดเสื้อเชิร์ตชั้นนอกออก เหลือเสื้อแขนสั้นที่โล่งสบาย
ลมที่พัดมาแรงกว่าปกติ ทำให้คานต้องสังเกต และเขาก็เจอกับเวลล์ที่บินลงมา
"คาน!! ยังไม่กลับที่พักหรือคะ"
"ยังเลย ยังอยากชมวิวเพื่อพักผ่อนซักหน่อยนะครับ"
"ขอนั่งด้วยได้มั้ยค่ะ"
"ได้เลยครับ"
เวลล์นั่งบนโขดหินที่อยู่ข้างๆคาน
"นี่ก็นึงเดือนแล้วนะครับ ที่เรามาเกาะปังย่า"
"ก็ฟังดูนานนะ แต่เรายังดูเหมือนพึ่งผ่านไปเลย"
"เกาะโดริน ที่อยู่ห่างจากที่นี่ไป3พันไมล์ ต้องใช้เวลา3อาทิตย์ในการเดินทาง"
"และเมืองวินด์เดอรัส... แล้ว..เวลล์ เธอจะกลับไปยากเลยนี่ครับ แล้วเธอกลับไปยังไง"
"ก็พิพพินช่วยน่ะค่ะ พิพพินเป็นคนเดียวในเกาะที่รู้ว่าชั้นเป็นเจ้าหญิง"
"ชั้นเลยขอให้พิพพินช่วยเปิดประตูมิติสำหรับกลับไปที่เมืองได้ค่ะ"
"เจ้าสิ่งนี้ก็อยู่ด้วยกันมา3ปีล่ะ มรกตนี่สวยดีนะครับ" คานโชว์จี้มรกตบริสุทธิ์ออกมา
"ก็เป็นของขวัญวันเกิดครบ13ปีไงคะ"
"อืม... และเพื่อนเก่าของเรา ถ้าเจออีกที่นี่ก็ดี"
"นี่ก็ค่ำแล้วนะคะ กลับกันดีกว่า"
"ก็ดีครับ พรุ่งนี้เจอกันใหม่"
เช้ารุ่งขึ้น คานออกไปวอร์มที่สนามบลูลากูน และมีคนเดินมาทัก
"เฮ้..คาน มาแต่เช้าเลยนะ"
"เออครับ คุณรีรีสนั่นเอง มาวอร์มที่นี่เหรอครับ"
"ใช่เลยครับ เอาล่ะมาเล่นกันดีกว่า"
เมื่อเล่นกันไปซักพักหนึ่ง
"พี่คานยังเล่นเก่งเหมือนเดิมเลย แหม..บีมแบบเดียวกับที่แข่งกันเลย"
"รีรีสก็เหมือนกัน ได้อีเกิ้ลเหมือนเดินเลยครับ"
"สรุปว่าเรา2คนฝีมือไม่ตก แล้วเวลล์ไม่มาด้วยหรอ"
"ก็ยังนอนพักอยู่นะครับ ไม่อยากไปปลุก"
"เอาล่ะไปหลุม2โลดดด......"
หลุม2 ลมแรงมาจนหญ้าบริเวณทีสั่นไหวได้
"ลมมันมาแรงกว่าปกตินะ แต่คานเก่งคำนวณลมอยู่แล้วนี่ น่าจะโฮลได้อยู่"
"แหม..ถ้าไม่มีเวลล์บอกลมล่ะก็คงไม่ได้เหมือนกันล่ะครับ"
"นี่คาน มาอยู่ที่นี่เอง หาตั้งนาน" เวลล์ที่วิ่งมารีบทักทาย
"เวลล์ ไม่นอนแล้วเหรอครับ"
"ก็ชั้นรู้สึกลมมันแปลกๆที่นี่ กลัวว่าคานจะเป็นอะไรเลยมาหา"
"จริงสิแล้วมันเป็นอะไรหรอ" รีรีสถาม
"ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่มันแรงเกินปกติมากเลย"
"ฮู้ว...ช่างมันเหอะ แค่ลมแรงๆ เดี๋ยวฝนตกม้าง ตีๆไปดีกว่า"
"งั้นลองดูครับ รีรีสตีก่อนเลยครับ"
"ได้เลยพี่ เดี๋ยวโฮลแบบไม่โทมาฮ็อกเลย"
พัวะ....ฟ้าว......
ลมเกิดแปรปรวนอย่างกระทันหัน ทำให้ลูกลอยแคว้งคว้างอยู่เป็นเวลานาน
และเมื่อลมเบาลง ลูกก็ตกน้ำ
"ว๊ากกกก... โอบี!!! โห.ลมนี่ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย"
"เวลล์ ขอยาสเตรจท์บูส(ยาแดง)ครับ"
"นี่ค่ะ แต่จะโฮลอินวันเลยหรอคะ"
"ใช่ครับ ช่วยบอกองศากับความแรงหน่อยครับ" เขาพูดหลังจากที่ดื่มยาแดงจนหมด
"คือว่า ลมแปรปรวนมาก แต่คร่าวๆได้5องศา ความแรงมากกว่า9เมตร"
"อืม..ไม่แน่นอน ลองเพิ่มตัวคูณหน่อย" คานคิดในใจ
และเขาก็ตีไป
เสียงลูกจุดระเบิดกับไม้ดังสนั่นออกไปทั่วสนาม
ฟ้าว...ตู้มมมม...
"โว่ววว.....อะไรกันเนี่ย โทมาฮ็อกระเบิดกลางอากาศ พึ่งเคยเห็น"
ต๋อม.... ต๋อม..
"อะไรกัน.."
------------------------------------------------------------
ขึ้นตอนแรกแล้ว....อะไรจะเกิดขึ้นต่อปายยยย~~~>[]<
